Aile, bireyin güven ve adalet kavramlarını öğrendiği ilk laboratuvardır. Ancak bu laboratuvarda kurulan dengeler her zaman hassas olmayabilir. “Annem/babam kardeşimi daha çok seviyor” veya “Tüm sorumluluk benim üzerimde ama takdir edilen başkası” gibi cümlelerle şekillenen adaletsizlik algısı, bireyin ruh dünyasında onarılması güç izler bırakabilir. Psikolojide aile içi adalet, her çocuğa tıpatıp aynı davranmak (eşitlik) değil; her çocuğun mizacına, ihtiyacına ve gelişimsel evresine göre hak ettiği ilgiyi görmesidir (adalet).
- Algı Gerçektir: Ebeveynler “biz ayırmıyoruz” dese bile, eğer çocuk adaletsizlik hissediyorsa, bu his onun gerçekliğidir ve karakter gelişimini bu algı üzerinden inşa eder.
##
Global araştırmalar, ebeveynlerin büyük bir kısmının farkında olmadan bir çocuğuna daha yakın hissettiğini gösteriyor. Ancak bu durumun eyleme dökülmesi şu sonuçları doğurur;
- “Altın Çocuk” (Golden Child): Sürekli övülen, hatası görmezden gelinen çocuk. Bu çocuklar ileride başarısızlık korkusu ve mükemmeliyetçilikle boğuşabilir.
- “Günah Keçisi” (Scapegoat): Ailedeki tüm sorunların kaynağı görülen veya sürekli eleştirilen çocuk. Bu bireylerde düşük özsaygı ve kronik öfke görülebilir.
- “Görünmez Çocuk”: Ne çok yerilen ne de övülen, sessizce kenarda kalan çocuk. İleride duygusal boşluk ve ilişki kurma güçlüğü çekebilir.
##
Aile içinde adalet duygusu zedelenmiş bireyler, yetişkinlik hayatlarında şu zorluklarla karşılaşabilirler:
- Güven Sorunları: En güvenli liman olan ailede adaleti bulamayan kişi, dış dünyadaki ilişkilerinde de her an haksızlığa uğrayacağını düşünerek savunmacı bir tutum takınabilir.
- Onay Arayışı veya İsyan: Sürekli kendini kanıtlama çabası ya da tam tersi, otoriteye karşı aşırı tepkisel bir duruş sergileyebilir.
- Kardeş Çatışmaları: Çocukluktaki rekabet ve haksızlık hissi, yetişkinlikte kardeşler arasındaki bağı tamamen koparabilir.
##
Adaletsizlik algısını kırmak ve aile bağlarını güçlendirmek için şu adımlar atılabilir:
- Bireysel Zaman: Her çocukla sadece ona özel, kesintisiz zaman geçirmek “seçilmişlik” hissini pekiştirir.
- Kıyaslamadan Kaçınmak: “Kardeşin yapıyor, sen neden yapmıyorsun?” cümlesi, adalet algısını yıkan en büyük darbedir.
- Duyguları Onaylamak: Çocuk haksızlığa uğradığını söylediğinde “Hayır, yanılıyorsun” demek yerine “Neden böyle hissettiğini anlamak istiyorum” demek iletişimi açar.
Bir ailede sevgi kadar önemli olan şey, o sevginin adil dağıtıldığına dair duyulan inançtır. Adalet hissinin olduğu bir evde çocuklar, dış dünyadaki haksızlıklara karşı daha dirençli ve özgüvenli bireyler olarak yetişirler.
Yazan: Dilara KARABACAK
