Sen de fark ettin mi bilmiyorum ama son zamanlarda ne yaparsak yapalım, sanki bir yerlere sürekli geç kalıyormuşuz gibi bir his var içimizde. Sabah uyanır uyanmaz telefon ekranına düşen bildirimler, sosyal medyada başkalarının kusursuz gibi görünen hayatları, sürekli “daha verimli olmalısın” diyen o görünmez ses… İçimizdeki o koşturmaca hiç bitmiyor, değil mi?

Oysa dönüp bir baksak; bedenimiz tam burada, bu odada oturuyor ama aklımız ya dün yetişemediğimiz bir detayda ya da yarın yapmamız gereken onlarca işin yükünde. Zihnimiz sürekli bir sonraki adımı hesaplamaktan, içinde bulunduğumuz anın kokusunu, tadını veya sakinliğini almayı unutuyor. Kendimize “Dur” demeyi bir lüks, hatta bazen bir suçluluk duygusu gibi görmeye başladık.

Peki, neden bu kadar yükleniyoruz kendimize? Neden her şeyi aynı anda çözmek, her duyguyu mükemmel yönetmek ve her an güçlü kalmak zorunda hissediyoruz? İnsan olmanın doğasında duraksamak, bazen ne yapacağını bilememek, hatta biraz yorulmak da var. Ağaçlar bile her mevsim meyve vermiyor; yapraklarını döküp dinlendiği, sessizce beklediği çetin kış ayları oluyor. Biz neden kendimize o dinlenme iznini tanımıyoruz?

Bugün kendine küçük bir alan açsan mesela… Yapılacaklar listeni bir kenara bıraksan, beklentilerin sesini biraz kıssan ve sadece nefes aldığı hissetsen. Kusursuz olmak zorunda değilsin. Her sorunun cevabını bugün bulmak zorunda da değilsin. Bazen sadece “Şu an buradayım ve bu kadarı yeterli” diyebilmek, zihnin ihtiyaç duyduğu en büyük şifa oluyor. İnan bana, sen biraz yavaşladığında da dünya dönmeye devam edecek; ama sen, kendi hayatının içinde gerçekten var olduğunu hissetmeye başlayacaksın. Aslında en çok neyi gözden kaçırıyoruz biliyor musun? Zihnimizin bize kurduğu o sessiz tuzakları. Bir sorunla karşılaştığımızda ya da içimizde tanımlayamadığımız bir huzursuzluk hissettiğimizde, hemen onu yok etmeye çalışıyoruz. Huzursuzluğu bir hata, kaygıyı bir zayıflık, üzüntüyü ise hızla tamir edilmesi gereken bir arıza gibi görüyoruz. Oysa zihnin hava durumu gibidir insan psikolojisi; her gün güneşli olmak zorunda değil. Bazen fırtına kopar, bazen sis çöker ve bakış açımız bulanıklaşır. Fırtınada yelkenleri zorla açmaya çalışmak yerine, koya çekilip dalgaların dinmesini beklemek yenilmek değil, bilgeliktir.

Bir de şu “her şeye yetişme” çabamız var… Kendimize sürekli yeni hedefler koyarken, geçmişte neleri aştığımızı unutup gidiyoruz. Oysa bugün durduğun yer, geçmişte “Bir atlatsam başka şey istemem” dediğin o zor günlerin sonrası. İçinden geçtiğin fırtınaları, kimse görmezken tek başına sırtlandığın yorgunlukları hatırla. Sen hepsinin içinden geçtin ve buraya kadar geldin. Ama insanız işte; başkalarına gösterdiğimiz o sonsuz anlayışı ve şefkati, sıra kendimize geldiğinde bir an olsun esirgiyoruz. Kendimizin en sert eleştirmeni, en acımasız yargıcı oluveriyoruz.

Peki, bugün o gardını biraz indirsen nasıl olur? Kendinle bir dost gibi konuşmayı denesen… Tıpkı çok sevdiğin bir arkadaşın yorulduğunda ona söylediğin o yumuşak sözleri, bu kez kendi iç sesine fısıldasan?

“Her şey mükemmel olmak zorunda değil, ben de mükemmel olmak zorunda değilim. Bazen sadece çabalamak da yeterlidir.”

Hayat, sürekli bir şeyleri tamamlama yarışı değil; o yolculuğun kendisini hissedebilme sanatıdır. Adımlarını biraz yavaşlatmak, yarışı kaybettiğin anlamına gelmez. Aksine, etrafındaki manzarayı ve en önemlisi kendi varlığını gerçekten fark etmeye başladığın andır. Bırak bugün de bazı sorular cevapsız kalsın, bazı işler yarına devretsin. Sen sadece şu anın içinde kal, derin bir nefes al ve kendinle barışmanın o sessiz huzuruna izin ver.

YAZAN: DİLARA KARABACAK